Utrecht Centrum&Oost

Benieuwd naar wat ik allemaal maak voor mijn opleiding journalistiek? Samen met mijn klasgenootjes vul ik de site Utrecht Centrum & Oost met de laatste nieuwtjes. Rechtsboven kan je mijn naam intypen en zo vind je alle items die ik tot nu toe heb geplaatst. Let op, de items staan niet in chronologische volgorde, het laatste item is de kerstmarkt. Veel plezier!

- http://utrechtcentrumoost.hu.nl/

Minionmania

Langzaam nemen Minions de wereld over. In Despicable Me 1&2 zijn ze het hoogtepunt van de film. Terwijl ze eigenlijk alleen maar de hulpjes zijn van de slechterik Gru en het verhaal met name ging over drie weeskinderen. Aangezien iedereen na het zien van de films het had over deze kale, gele pilvormige wezentjes verdienden ze een eigen film. En die hebben Jan en ik vanavond bezocht: Minions.

In deze 3D-film zien we het ontstaan van de Minions BG (Before Gru). Hoe ze zijn ontstaan als kleine kikkervisjes, daarna door alle eeuwen heen leefden en uiteindelijk op avontuur in New York gaan. En dat alles om opzoek te gaan naar de meest slechte meester. Met in de hoofdrol Kevin, Stuart en Bob. Die met hun eigen taal (Minionese, een mix van Engels, Spaans, Italiaans, Frans en een beetje Russisch en Koreaans) de mensenwereld onveilig maken. Ontroerend, hilarisch, geniaal, schattig en stout is deze film. Met als record 10.400 Minions in één shot in beeld!

En we zijn (gelukkig) nog lang niet van de Minions af. Want er wordt gesproken van Despicable Me 3 die in 2017 al in de bioscoop te zien zal zijn. Dus mogen we zonder schuldgevoel miniononecies, minionmutsen, minionlampen, minionTicTac's en miniontruien kopen in een gekke bui.

The True Cost, who pays the price for our clothing?

Met het team van Fair Fashion Festival 2015 ging ik afgelopen donderdag naar de indrukwekkende documentaire The True Cost. Een modedocumentaire over de waarheid achter de kleding die in onze winkels hangt. De huidige tijd wordt gekenmerkt door Fast Fashion. Even snel een goedkoop jurkje nodig voor het gala vrijdag? Gewoon even langs de Zara. Het is heel normaal voor een grote groep mensen om voor elk evenement iets nieuws te kopen. Geluk is voor deze mensen, zoals in de documentaire met nadruk wordt gezegd: “veel & nieuw”. En als een kledingstuk niet meer bevalt dan gooi je het in de Kicibak. Ironisch genoeg gaan deze producten weer terug naar de derde wereld. In Haïti leven ze ondertussen tussen de bergen afgekeurde kleding uit met name Amerika. Een rare tegenstelling zit er in de term van geluk. Want is kleding niet je zelfgekozen tweede huid? Moet je daar niet met meer zorg mee om gaan? En je ogen niet sluiten voor verminkingen, gehandicapte kinderen, vervuild water en zelfmoord? Die het gevolg zijn van de productie van onze kleding onder de huidige omstandigheden.

There's life, after life.

Ik kwam dit tegen op internet en vond het meteen een geweldig concept. Jouw urn kan door 'Bios Urn' een boom worden! De urn bevat zaden en daardoor ga je weg als mens, maar kom je terug als natuur. "There's life, after life". Het is een vrij nieuw concept van twee broers, afbreekbaar, geen houdbaarheidsdatum, ondersteuning van andere zaden, je huisdier kan er ook bij en je mag ook nog je eigen boomsoort kiezen. Het lijkt me een geweldig project en ik weet wat ik later wil "worden".

Je suis Charlie

Ter nagedachtenis aan al die onschuldige slachtoffers. Ik ben voor de strijd met woorden, maar niet met daden. En al helemaal niet voor daden met vuurwapens en onnodig geweld.
Iedereen is anders, maar tegelijkertijd is ook iedereen hetzelfde. Deze dagen zijn we dus ook allemaal 'Charlie', of je nou een hoofddoek draagt, slaaplokken, of een kruisje om je nek.
 Zoals Jacques Brel al zei: "Vivre ce n'est pas sérieux, ce n'est pas grave. C'est une aventure, c'est presqu'un jeu. Il faut fuir la gravité des imbéciles",

Theatervoorstelling PICNIC

Ik ga niet vaak naar het theater, maar als ik het doe, doe ik het goed. Gisteravond was het de beurt aan voorstelling PICNIC van theatergroep Vis à Vis. Nooit van gehoord? Dan ben je niet de enige, maar aangezien een karatemaatje, die er werkt, ons er al lange tijd steeds enthousiaster over heeft gemaakt én ook nog vrijkaartjes wist te ritselen voor de try out, zijn we met zijn allen in de auto gesprongen en naar Almere gereden. Het was een bijzonder stuk. Eerst hebben we de achterkant, de "backstage"-ruimte gezien. Hoe het er daar aan toe ging en wat er allemaal fout ging, denk stoppen die doorslaan, spelers die niet meer willen en acteurs die niet verschijnen. Hierna gingen we naar het podium aan de voorkant en het "echte" toneelstuk bekijken. Die ging over Nederlanders op een Franse camping die een vermoorde crimineel treffen met allemaal gestolen geld in zijn koffer.
Het was een heel erg komisch en orgineel stuk waarbij je echt tranen van in je ogen krijgt van het lachen. Een dikke pluim voor de acteurs, die met zijn zevenen ongeveer twee uur lang hebben gespeeld en dus eigenlijk continue twee rollen speelden: die van de acteur in het toneelstuk en die van de acteur backstage.
Ten slotte nog even een laatste opmerking over het decor. Zelf geschilderde containers, oude oldtimers, kampvuren, aangezien de hele voorstelling zich buiten afspeelt waren die samen met de dekentjes geen overbodige luxe, en ook nog een gratis drankje voor iedereen.

Rijksmuseum

Eindelijk is het grote paleis weer open voor publiek en als Amsterdammer werd het wel tijd dat ik er heen ging. Enorm en prachtig met een heel verschillend aanbod. Niet alleen maar schilderijen, maar ook vliegtuigen, poppenhuizen, mode, sieraden en een Mondriaan jurkje van Yves Saint Laurent. De rijen die er dag in dag aan staan is dus niet voor niets, want het is echt de moeite waard. En ik heb wel een aanrader als je een gids nodig hebt ;).

When they were kids

 

Bloggen is hip en helemaal anno nu. Alleen de meeste blogs lijken op elkaar, mode, streetstyle, koken of reizen. Het blog 'When they were kids' is van een compleet andere orde. 

Het is een anonieme tekenaar(es) die de spot drijft met bekende designers. 

http://fashioncartoons.blogspot.nl/ 

Birkenstocks

Birkenstocks zijn een trend waarbij meningen meters uit elkaar liggen. Ze begonnen als gezondheidssandalen voor oude mannetjes op de camping en werden daarna helemaal hip onder tienermeiden (vooral de witte variant als teenslipper-model). Daarna waren ze even uit het straatbeeld verdwenen en werd op Birkenstocks lopen echt een no-go. Totdat Phoebe Philo van Céline in februari 2013 de Birkenstock met bont ontwierp. Birkenstocks waren weer hot, hip en happening, maar dan wel in een nieuw jasje gestoken.

Anno nu zijn de meningen flink verdeeld, veel mensen vinden dat deze trend definitief voorbij is en dat je er alleen de afstand van je huis tot je schuur mee mag lopen. Anderen blazen een nieuw leven in de Birkenstock met dubbele band over de wreef. Deze variant wordt zelfs de nieuwe Louboutin genoemd en wordt gespot op de Fashion Weeks (niet door modellen, maar door de streetsyle fashionista's).

Birkenstocks blijven dus een lastig bespreekpunt met verschillende meningen. Maar waarom zou de Birkenstock niet meer kunnen en de Ugg's wel? Even comfortabel en even lelijk, toch?

Koningslied

Al weken worden we gebombardeerd met gezeik over het Koningslied. Lelijk, mooi, diepzinnig, slaat nergens op, de meningen zijn erg verdeeld. Op facebook is er al een 'Sorry voor het koningslied'-pagina gemaakt en elke avond wordt er wel weer iets over gezegd op het journaal. Lang leve de grondwet die vrijheid van meningsuiting toelaat, want anders was half Nederland opgepakt vanwege een andere mening dan die van John Ewbank. Mijn mening over het Koningslied? Ach, ik vind het wel meevallen. De clip vind ik mooi gemaakt (zelfs bekenden erin gespot, 1:17), de muziek vindt ik mooi, alleen de tekst is natuurlijk verschrikkelijk. ("Ik zal waken als jij slaapt. Ik behoed je voor de storm", ben je gek?) En dan hebben we het nog niet eens gehad over het vage rapgedeelte.. Maar over het algemeen vind ik het goed geprobeerd en kunnen we wel lekker met zijn allen mee gaan blèren.

Laat de mensen lekker losgaan komende week en huilen van geluk voor onze nieuwe koning en dan wil ik daarna dat lied nooit meer horen idem dito met de Karvan Cévitan in de vorm van het pak van Wim-Lex, King Alex pepermunt, Grolsch oranje blikje en zelfs de goede oude Raket is helemaal oranje ter ere van de kroning!

Fashionable granny's

Via de Volkskrant kwam ik op deze korte trailer van de Advanced Style Film van Ari Seth Cohen. En ik kan nu al niet wachten tot de film zelf uitkomt (voorprèmiere eind april) over deze ultrahippe bejaarde dames met vreemde zelfgemaakte oranje wimpers, bizarre zonnenbrillen en een te vette kledingstyle! Deze dames letten naar mijn gevoel niet meer op de kleding die ze zien in de Vogue, ELLE of Glamour, maar trekken gewoon aan waar ze zin in hebben, kennen het woord "fashion faux pas" niet en combineren alles wat ze maar in hun (waarschijnlijk grote, aangezien ze al zoveel modedecennia's hebben meegemaakt) kledingkast kunnen vinden. Ik kan alleen maar zeggen: "Fashionable granny's, learn me something".

Deutsche Filme

Geen idee hoe, maar opeens begin ik sympathie te krijgen voor Duitse films. Wie had dat ooit gedacht? Dat lelijke Duits waarbij wij Nederlanders meteen gaan schreeuwen (zeg het woordje scheiße, wedden dat je meteen gaat schreeuwen) en dat me altijd doet denken aan Hitler met zijn bezweette hoofd. Toch is het stiekem best een leuke taal, heb ik ontdekt na het kijken van Good bye Lenin! en Die fetten jahre sind vorbei. Duitse films zijn hip en compleet anders dan films uit een ander land. In beide films is de schattige Daniel Brühl de hoofdrolspeler en beide films zijn geen standaard verhaaltje (volgensmij houden Duitsers daar niet van, aangezien er geen enkele Duitse film met standaard verhaaltje bestaat). Good bye Lenin is echt een mooie film en gaat over een Oost-Duitse familie, als de moeder van Alexander in coma raakt en weer ontwaakt als de muur is gevallen durft hij het niet te vertellen, omdat zijn moeder anders weer een hartstilstand zou kunnen krijgen en daardoor maakt hij een nep DDR.
Die fette jahre sind vorbei gaat over een groepje van 3 jongeren die samen in rijke villa's inbreken, alle meubels verplaatsen en een boodschap achterlaten ("Sie haben zu viel Geld"). Natuurlijk gaat dit op een gegeven moment fout. 

 

Doris op de Overtoom

Gisteren mochten we live meelopen met de filmopnames van de serie Doris. Ons huis werd voor een middag omgebouwd tot styling, kleding en catering en de straat en de buurman werden omgebouwd tot verzekeringskantoor en woonhuis van Tjitske Reidinga. Ze hebben in negen uur twee afleveringen gemaakt en de figuranten moesten maar wachten en wachten.. Het was wel gaaf om mee te maken hoe zoiets nou gaat; een hulpmannetje (hij leek op Ruud Feltkamp, voor de geïnteresseerden) die alle acteurs naar de goede plaats moest brengen en die zichzelf erg belangrijk vond. De regisseur met een petje en een script die stond te schreeuwen, een mannetje met zo'n klapbord die "Take vijftien" zegt, de emense filmcamera (waarbij de cameraman ook daadwerkelijk onder een zwarte doek stond te filmen), een enorm wit doek voor de belichting en gave geluidsdingen van de geluidsman (zo'n paal met een soort tampon eraan). Al met al was het een spectaculaire dag met nep-politieagenten, nep-boeven en echte verkeersbegeleiders.

Het modebeeld anno nu

 

Op internet zijn steeds meer grappige plaatjes te vinden over van alles en nog, van gekke foto's van Beatrix en Willem-Alexander tot pitloze druiven waar kreten als "sorry, ik ben gewoon moe" zijn bijgezet. Ook zijn er veel plaatjes in de omloop die spotten met het modebeeld anno nu en die kan ik echt waarderen. Deze twee plaatjes vind ik echt geniaal, 'Burqa fashion', oftewel een Burqa met de beroemde Burberry-ruit.
Het onderste plaatje spreekt voor zich!

 

Deze laatste foto is straatkunst die zich ook wil afzetten tegen het modebeeld anno nu. Dit is een Prada-winkel middenin de woestijn van Texas en is altijd gesloten. Dit is een arm gebied met boeren die meters van elkaar af wonen en deze hechten dus geen waarde aan dure handgemaakte tassen, schoenen en vestjes. Het Scandinavische kunstenaarsduo Elmgreen (Denemarken) en Dragset (Noorwegen) geven zo een heel ander beeld van de waarde van merkkleding. De inwoners van Texas zouden namelijk meer waarde hechten aan een cafeetje met koffie dan een kledingwinkel!

Grimeren

Grimeren is hot, hip and happening en helemaal anno nu! Maar grimeren is vooral leuk, want grimeren doe je niet om jezelf mooier te maken, grimeren doe je om jezelf compleet anders te maken. Een oude opa? Of in dit geval, een gewonde.
 Fien wilde als experiment wonden namaken en ik vond het een gaaf idee, dus heb ik me beschikbaar gesteld. We kwamen uit op een goede taktiek die het er heel echt uit laat zien, natuurlijk moesten hier ook nog wat foto's van gemaakt worden. Vooral de wond op het scheenbeen is echt stunning!

Grace Kelly

Grace Patricia Kelly, geboren in 1929, heb ik leren kennen in één van haar beroemdste films: To catch a Thief. Ze was de echtgenote van prins Reinier III van Monaco en zo was ze naast actrice en één van de mooiste vrouwen ter wereld ook nog prinses.

To catch a Thief is een romantische thriller uit 1955 van regisseur Alfred Hitchcock. Het verhaal gaat over de voormalige juwelendief John Roby (Cary Grant). Hij is op de vlucht voor de politie en komt zo terecht in hetzelfde luxe hotel waar ook Frances Stevens (Grace Kelly) en haar moeder zitten. Natuurlijk gaat dit verkeerd..

Op maandag 13 september 1982 is Grace Kelly omgekomen bij een auto-ongeluk. Algemeen bekend was dat ze enorm van scheuren hield, dit komt ook terug in de films, en dit bleek haar uiteindelijk fataal te worden. Ze overleed op 52-jarige leeftijd doordat ze met haar auto in het ravijn viel op precies dezelfde kronkelige bergweg waar ze reed in To Catch a Thief.

Truien

Truien zijn fijn, warm, zacht en je voelt je er een knuffelbaar dingetje in, wat is er beter dan dat? Dat truien ook nog veel gespot werden in de Fashion Weeks en dat betekent dat winkels meer leuke en fijne truien gaat verkopen! En dat betekent dat wij ons de hele winter (dat betekent 3/4 jaar in Nederland) in warme fijne truien kunnen kleden en verder niet te hoeven nadenken over onze outfit. Persoonlijk hou ik heel erg van warme, wollen, grote en effen truien en die zijn nog in de sale bij H&M ook.
Maar deze trui van de Primark heeft echt mijn hart gestolen, beetje jammer dat we niet in Engeland wonen en dat de Primark in Almere nog niet geopend was.

Veel gespot de laatste tijd: Dé Kenzo-trui. Leuk, maar niet zo bijzonder als je het mij vraagt. Wel vind ik deze combinatie heel gaaf. 

Roman Holiday

Aangezien oude klassiekers bij mij de laatste tijd veel meer in de smaak vallen dan de doorsnee Hollywood-films heb ik voor mijn verjaardag een dvdbox met drie zwart-wit klassiekers gekregen. De eerste die ik gekeken heb is Roman Holiday met Audrey Hepburn in de hoofdrol.
Deze drie Oscars winnende romantische komedie uit 1953 gaat over de liefde tussen prinses Ann (Hepburn) en een vrijgezelle Amerikaanse journalist (Gregory Peck). Prinses Ann heeft genoeg van alle formaliteiten en sluipt 's avonds het kasteel uit naar het drukke centrum van Rome. Door een kalmeringsmiddel valt ze op een bankje in slaap waar Joe Bradley haar vindt en haar uiteindelijk maar meeneemt naar zijn huis. Pas de volgende dag ontdekt hij dat hij de prinses in zijn huis heeft gehaald en verleid haar tot een dagje 'normale mensen dingen' doen (zoals op een Vespa door Rome scheuren, ijsjes eten en een terrasje pakken), zodat hij een dikke scoop kan binnenhalen bij de krant. Maar als de dag ten einde is voelen beide zoveel voor elkaar dat dit plan niet doorgaat. Het blijft een onmogelijke liefde, wat het verhaal een mooi slot geeft.

The Catwalk Cats

Grace Coddington (1941-) is een vrouw die de meeste mensen alleen kennen als creative director van de Amerikaanse Vogue. Ze is een opvallende verschijning met haar oranje-rode haar en een beetje misvormd gezicht (ze verloor een ooglid bij een auto-ongeluk). Bijna een even machtige vrouw als Anna Wintour, maar dan met een ander karakter.
In haar boek Catwalk Cats schetst ze met haar man Didier Malige het leven van hun katten en zo spot ze met de modewereld. Dit boek staat hoog op mijn verlanglijstje, jammer dat het net Sinterklaas is geweest.

Sunset Boulevard

Sunset Boulevard is een film noir uit 1950 en een klassieker. Een grote klassieker! Niet onverwacht dus dat deze zwart-witte film in de eerste vijftig genomineerd staat van de 250 beste films aller tijden.

Het verhaal werkt terugblikkend toe naar het einde, wat de hele film iets onvoorstelbaars en spannends geeft. De hoofdpersonen zijn de jonge filmschrijver Joe Gilles (William Holden) en de vergane stomme-film actrice Norma Desmond (Gloria Swanson). Gilles wordt achtervolgt door schuldeisers en verstopt zijn geliefde auto in de garage van een leegstaand huis zodat zij hem niet kunnen vinden. Alleen blijkt Norma Desmond, de bekende actrice in het huis te wonen (nouja huis, eerder een kasteel). Het begint bij het aanbieden van een baan voor Joe, maar uiteindelijk zit hij gevangen in het huis van de geestelijk despressieve Desmond.

Opmerkelijk is dat de film bestaat uit zo'n vijftien à twintig acteurs/actrices en maar uit drie locaties. Dit wordt gecompenseerd door het geweldige acteerwerk van deze castleden. Swanson beweegt fascinerend met haar handen en polsen en ook haar gezicht kan ze zo duister maken als maar mogelijk. En we moeten de butler Max (Erich von Stroheim) niet vergeten, met zijn enge en emotieloze gezicht.

Sunset Boulevard is een verdiende klassieker met fascinerende personen en een bijzonder verhaal. Zeker een film die iedereen verplicht gezien zou moeten hebben!